Umarsız ‘BELKİ’ler..

Bazen bişeyler yazmak istiyorum. Uzun uzun. Sonsuza ulaşana kadar. Belki sonsuzluk imkansızdır. Belki hiçbir şey sonsuza kadar mümkün değildir. Aşk, mutluluk, sevgi, başarı, güven. Hiçbiri sonsuza kadar değil. Ama öfke, hırs, savaş, ihanet.. hepsi sonsuza kadar. Belki de güzel olan hiçbir şey sonsuz değildir, belki de güzel olan hiçbir şey yoktur. Mutluluk, aşk belki bizim kendi kafamızdan uydurduğumuz birşeydir. Şizofren olmadığımızı kim bilebilir ki?

Evet hala yazmaya devam ediyorum. Sebebini hiç bilmeden. Hem insanlar neden yazarki? Kimisi romanlar hikayeler yazar. Kimisi şiir yazar. Kimisi köse yazarıdır, gündemi yazar. Kimisi senaryo yazar. Ben peki? Ben şuanda hiçbirşey değilim. Peki neden yazıyorum? Belki içimdeki sıkıntılari, stresi atmak için sarıldım kaleme kağıda. Kalemle vurdum kağıda. Hani bazen olurya çok sinirlenirsiniz. Birisinin yüzüne vurmak istersiniz. Ben de kalemimle kağıdıma vurdum belki. Belki de içimdekileri, beynimdekileri anlatacak kimseyi bulamadığımdan başladım yazmaya. Bu yazıları okuyacak bir kaç kişi çıkar da belki onlara anlatmış olurum diye düşünmüş de olabilirim. Amaan ne farkederki? Yazdım işte yazdım yazdım yazdım..

Evet galiba biraz sinirlendim. Sinirlenmek sonsuzlukta var. E güzel olan hiçbirşey sonsuz değilki.. Mesela bugüne kadar kaç kişide sonsuz olabildiniz? Sevdiğiniz, gözlerinin içine baktıkça yaşadığınızı anladığınız, “hayatın anlamı bu gözler” dediğiniz kaç kişi için sonsuz olarak kaldınız? Hepsi birgün bırakıp gitmedi mi? Hepsi birgün unutmadı mı?

Off sıkıldım yazmaktan.. Zaten gözlüğüm de puslanmış. Bu ara çok puslanıyor, kirleniyor bu gözlük. Camı da biraz çizik mi ne? Kalemimi de ben kırıyorum. Hayat güzel. Nefes aldığımız sürece umut var. Var mı hakkaten? Var diyor tüm güvendiklerim..

Güvendiklerimiz aldatmadı mı zaten bizi? Güvendiklerimiz yarı yolda bırakmadı mı? Hayîr hayır bunlar onlar değil. Bu güvendiklerim yarıyolda bırakmazlar beni hiç. Yani inşallah, yani sanırim, yani umarım..